Onze parochie

is een boeiende gemeenschap met twee vieringplaatsen:

- de hoofdkerk Sint-Martinus in het centrum

- de kapel van Zavelenborre, halfweg tussen Overijse en Hoeilaart
lees meer op www.kapelzavelenborre.be

DE PAROCHIEPRIESTER
E.H. Roger Ghysens, pastoor
Pastoriestraat, 1 - 3090 Overijse
Tel.: 02/687 74 88
E-mail: roger.ghysens@telenet.be

De federatie Overijse bestaat uit de centrumparochie St.-Martinus en nog vier parochies uit de gemeente Overijse: St.-Joost Maleizen, St.-Maria-Magdalena Eizer, St.-Bernardus Tombeek en St.-Michiel Terlanen.
De zesde parochie van Overijse O.-L.-V.-Jezus-Eik, vormt een aparte federatie met St.-Clemens Hoeilaart.
De federatie Overijse telt ongeveer 24.000 inwoners.

 

  • Kerkraad

    De kerkraad of kerkfabriek is een wettelijk orgaan. De kerkraad telt 9 leden; de burgemeester en de pastoor maken ambtshalve deel uit van deze vergadering. De kerkraad heeft de materiële zorg voor het kerkgebouw, het kerkelijk patrimonium en de diverse voorzieningen ten behoeve van de eredienst. Zijn budget wordt door de overheid gecontroleerd.

    Leden:
    Roger Ghysens, pastoor e-mail: roger.ghysens@telenet.be
    Francis Stroobants, voorzitter e-mail : francis.stroobants@telenet.be
    Etienne Sterckx, penningmeester e-mail: et-sterckx-ov@skynet.be
    Jos Van Haute, secretaris e-mail: jos.van.haute@telenet.be
    Rita Demuylder, lid e-mail: rita.demuylder@overijse.be
    Piet Van San, lid e-mail : piet.vansan@skynet.be

     

  • Parochieploeg

    De parochieploeg is een kleine groep. De leden ervan worden om de vier jaar aangeduid door de parochiegemeenschap. Samen met de pastoor, en onder zijn leiding, zijn zij verantwoordelijk voor het algemeen beleid van de parochie.

    Leden:
    Roger Ghysens, pastoor
    Lieven Baisier
    Frans Demol
    Gustaaf De Broyer
    Catherine Thys

  • Historiek

    Historiek


    De parochie van Overijse-St.-Martinus werd vermoedelijk door St.-Hubertus gesticht die in deze streken tussen 722 en 727 missioneerde. Zij werd toegewijd aan de toen populaire heilige Martinus en ressorteerde onder de bisschop van Kamerijk.

    Over het ontstaan van de Sint-Martinuskerk
    Sint-Martinus beeldMaar vanaf 832 wisselde het parochiaal domein van eigenaar dank zij een gift van keizer Lodewijk de Vrome aan zijn gouwgraaf Aginulfus. Van toen af werd de parochie St.-Martinus een "Eigenkerk" van de Karolingers - die zich hier ter plekke in hun "borcht" kwamen vestigen - en van de hertogen van Brabant.
    In 1234 verwierf de parochie St.-Martinus van hertog Hendrik II haar vrijheidskeure. De pas opgerichte abdij van 's Hertogendaal (1230) te Hamme-Mille bij Leuven - waar Margareta, een dochter van de hertog, abdis werd - kreeg het patronaat. De bevoogding duurde tot aan de Franse Revolutie. Maar van de abdij is er nooit een grote spirituele invloed uitgegaan.


    De parochie St.-Martinus was dus op zichzelf aangewezen. En zij heeft haar "Vrijheid" ten volle benut. Eén van de voornaamste uitingen van de bloei na de bekomen "Vrijheid" was de stiching omstreeks 1267 van een begijnhof - "Mariëndal" - met een eigen kerkhof, een begijnenpastoor en twee kapelanijen. De nog bestaande sierlijke gotische begijnhofkapel is er de beste getuige van. Begijnhoven ontstonden alleen in zeer bloeiende parochies.
    Ook het gasthuis St.-Hubertus was uitdrukking van een bloeiende gemeenschap. Gasthuizen vond men enkel op grote transitplaatsen. Het gasthuis St.-Hubertus had een eigen kapel en was groot genoeg om er zowel de reizigers als de fratres en sorores - die er het beheer van waarnamen - in onder te brengen.

    artikel algemeen2
    Processievaandel

    Van de 12de tot de 14de eeuw, kende de parochie haar grootste bloei. In de eerste helft van de 14de eeuw telde zij niet minder dan dertien residerende priesters. Binnen de vesten: de pastoor of plebaan, de onderpastoor of subplebaan - een functie alleen gekend in een stedelijke agglomeratie - de pastoor of curitas van het begijnhof, de priester-provisor van het gasthuis, en de kapelanen van O.L.-Vrouw, van het H.-Kruis & St.-Elisabeth en van St.-Jan Evangelist. En buiten de dorpskom: de kapelanen van Rosieren, van Tombeek, van Terlanen, van Terdekt, van Tenbisdomme of ter Borcht, en van het Tempeliershof. De moederparochie verbond de talrijke wijken en bracht er al de inwoners, de adel zowel als de gewone laat, samen in één kerk. Hoe verscheiden van oorsprong en rechtspositie de gelovigen ook waren, de kerk verbond hen in éénzelfde geloof. Zij vormden één geestelijke communitas.


    Het kerkgebouw was bovendien tegelijkertijd én geestelijk schutsoord én "borcht" tegen alle ontij. Wanneer alles in de omgeving verwoest werd, bleef de St.-Martinuskerk het enige toevluchtsoord. Dit was nog het geval op 7 maart 1489, toen de troepen van Maximiliaan I het dorp platbrandden. De toen nog geheel romaanse kerk ging - met uitzondering van de toren, die van vóór 1200 dateert - volledig in de vlammen op. Drie- à vierhonderd inwoners die er hun toevlucht hadden gezocht, kwamen om.
    De kerk werd opnieuw herbouwd (1489 - 1520) met een vernieuwd schip, een kruisbeuk en een koor met versierde en geritmeerde steunberen. In 1520 was het bouwwerk klaar en Justus Lipsius werd er op 18 oktober 1547 gedoopt.


    In 1581 - ten tijde van de godsdiensttroebelen - werd de kerk opnieuw door brand geteisterd.
    In de nacht van 28 op 29 april 1692 ging gans Overijse wederom in de vlammen op. De oorzaak was een schouwbrand. Ook de kerk bleef niet gespaard. De heropbouw van de gewelven, het schip, de zijbeuken en de toren zou 27 jaar duren.
    Maar het verval van de parochie was ingezet. Geleidelijk zakte Overijse - in de 14de eeuw nog een stad in wording - weg naar een landbouwersdorp.
    Het tanend inkomen van de bevolking, en bijgevolg het dalend aantal betaalde missen samen met het gebrek aan priesters, dwongen de clerus ertoe zich te reorganiseren. In 1745 werden de meeste kapelanijen met de Cure geünieerd. Alleen de pastoor en twee onderpastoors bleven over. Zelfs het begijnhof had geen eigen pastoor meer.


    Met de opkomst van de druiventeelt onder glas in de 19de eeuw zouden het inkomenspatroon en de leefgewoonten in de streek grondig wijzigen. Er kwam een tweede bloeiperiode. Van 1869 tot 1881 onderging het kerkgebouw een grondige neogotische restauratie door architect Almain D'Hase.
    In 1996 werd het interieur herschilderd en van 1999 tot 2001 volgde een nieuwe buitenrestauratie onder leiding van architecte Denise Debrouwer.

    Sporen van de geschiedenis
    Van de rijke parochiale geschiedenis vinden we in de St.-Martinuskerk heel wat sporen terug.
    De 12de-eeuwse romaanse toren. Het 15de-eeuwse schip, kruisbeuken en koor.
    De vroeg-16de-eeuwse gotische doopvont met wapenschild van Wittem met een 18de-eeuwse geelkoperen deksel.
    De twee wijwatervaten uit de 16de en 17de eeuw. De vier geelkoperen altaarkandelaars uit de 17de eeuw.
    De portiekvormige zijaltaren van gemarmerd hout van ca. 1700. De rococomuurbeschotten in het transept en de zijbeuken van ca. 1750 en de zes biechtstoelen van 1750-1800. Het eiken koorgestoelte van 1880 van Hendrik en Jozef Goyers uit Leuven, de orgelkast van 1871 van de gebroeders Camby uit Brussel, en het Merklin-Schütze-orgel uit dezelfde periode.
    Een Brabantse St.-Antonius Abt-beeld is vroeg-16de-eeuws.
    Beeld St.-Antonius Abt.
    De Mechelse O.L.-Vrouw met Kind van ca. 1550.

    Bezienswaardige schilderijen zijn: de Emmaüsgangers, de Kruisoprichting en de O.L.-Vrouw van de Rozenkrans, alle uit de Vlaamse school van het eind van de 18de eeuw. De 19de-eeuwse H.-Helena geschilderd door Stevens.
    In het koor vooraan zitten drie brandglasramen van de Gentenaar Capronnier van ca. 1880 en links één van de Overijsenaar Jean Rigaux van 1980. In de zijbeuken bevinden zich twaalf ramen van Jan Colpaert van ca. 1950.
    In de kerk vindt men het graf van Maria Lips, zuster van de humanist Justus Lipsius. En onder het koor ligt een grafkelder met zeventien leden van de prinselijke familie van Horne, voorouders van de Belgische koninklijke familie. De stamboom die dat bewijst hangt in de sacristie.


    om meer te weten over Overijse in het algemeen

  • 1

 

Nieuws

  • Overijse Gemeenschap   COVID-19: Om verdere verspreiding van het coronavirus te voorkomen, heeft de overheid de opdracht gegeven om alle Lees meer
  • 1